Ik zie u: de kracht van erkenning
“Soms denk ik… ik kan beter op de bank gaan zitten en mijn geld afwachten, dan mijn best doen.”Ik spreek een cliënt die door niet-objectiveerbare klachten haar dynamische baan bij een start-up niet meer kan uitvoeren. De eigenaren, die haar ooit waardeerden om haar tomeloze inzet, laten het afweten. Het waarschijnlijk goedbedoelde “we zijn er voor je” blijkt een lege huls. Zonder iets te zeggen, haalden ze haar gezicht van de website.
Dat gebeurde kort nadat de arbeidsdeskundige bij de eerstejaarsevaluatie had vastgesteld dat terugkeer naar het eigen werk er voorlopig niet in zit: te druk, te hectisch, te grenzeloos. Hij hield haar het verschil voor tussen willen en kunnen. We spraken over aansluiten bij wat nu wél kan om van daaruit te bouwen aan een ander toekomstperspectief. Want dat het anders wordt, is duidelijk.
De teleurstelling is groot. Toch heeft ze samen met mij een leuke werkervaringsplek gevonden. Ze kneedt deeg, rolt croissantjes en went weer aan een omgeving met muziek en pratende mensen. Ze leert haar grenzen aan te geven en stap voor stap op te bouwen. Ook dat is vooruitgang, zéker in deze fase.
Haar opmerking over het bankzitten richt zich ook op de verzekeraar. Die stelt vragen bij haar klachten: ze zijn niet objectiveerbaar, dus hoe kan het herstel zo lang duren? Het zijn vragen die zij zichzelf eveneens stelt, maar waarop ze geen antwoord heeft. Intussen volgt ze alle aangeboden therapieën, mediteert ze, sport en neemt rust. Ze werkt ontzettend hard aan haar herstel. Juist daarom raakt het haar dat zij weinig erkenning krijgt. Ze voelt zich niet gezien en niet gewaardeerd.
En dan is er nog de veroorzaker. Hij heeft nooit gevraagd hoe het met haar gaat, geen bloemetje gestuurd en geen sorry gezegd. Hij gaat door met zijn leven; dat van haar staat stil.
Kortom, mijn cliënt werkt zelf heel hard, maar krijgt geen erkenning. Ze voelt zich slachtoffer. Dit soort situaties kom ik als arbeidsdeskundige in letselschade vaker tegen: een slachtoffer dat zich slachtoffer voelt en zich dreigt te verliezen in alles wat er om haar heen gebeurt.
Ik kan uitleggen hoe de processen bij een verzekeraar verlopen, dat niet iedere ondernemer even empathisch reageert en dat een veroorzaker soms geen contact dúrft op te nemen, of niet weet hoe. Maar als ik alleen uitleg geef, ga ik voorbij aan dat gevoel. Daarom is het contact binnen de re-integratiebegeleiding cruciaal. Vanaf de eerste kennismaking werk je aan een relatie die voldoende vertrouwen biedt om ook richting te kunnen geven.
Die band met de cliënt maakt het mogelijk haar aandacht te verleggen naar het nu. Jíj moet de benen er weer onder krijgen. Als jíj de regie terugpakt, kun je weer naar de toekomst kijken. En vooral: dan ga je je minder slachtoffer voelen. Complimenten geven, kleine stappen benoemen en waarderen, en samen kijken waar ruimte ontstaat om vooruit te gaan: het zijn belangrijke elementen van onze begeleiding. Tijdens het gesprek voel ik het vertrouwen langzaam terugkeren.
Wat weleens wordt vergeten? Benoemen dat je trots bent op iemand die ondanks alles de schouders eronder probeert te zetten. Onlangs bracht ik de troostende woorden van een schaderegelaar over aan een cliënt van wie de hond was overleden. Zij was verdrietig; hij begreep dat. Zulke menselijke woorden helpen. Ze maken ons weer mens boven proces. Juist een klein gebaar kan veel in beweging zetten. Probeer maar.
Zoekt u hulp bij letselschade?
Vind een gespecialiseerde belangenbehartiger of advocaat in uw regio via onze onafhankelijke zoekhulp.
Open de zoekhulp →

