Kantoorgeluk
Begin deze week las ik op de site van de NOS dat werkgevers op kamelenjacht zijn. Als groot liefhebber van taal, was mijn aandacht meteen gegrepen. Kamelenjacht? De kameel bleek te zijn vermomd als staafdiagram. Bij nadere inspectie bleken de bulten van de kameel de dinsdag en de donderdag te vertegenwoordigen. Op die dagen komen kantoormedewerkers namelijk massaal naar kantoor, in tegenstelling tot de rest van de week. Maar de overheid en werkgevers willen dat het personeel meer verspreid over de week naar kantoor komt. Onder andere vanwege drukte op de wegen en in de treinen. Dus gaan ze op ‘jacht’ naar een ‘cultuurverandering’.
Mijn gedachten dwalen af naar hoe dat ‘vroeger’ ging. Je stapte vrijwel dagelijks in de auto, de trein of op de fiets naar je werk. Je klokte in, zocht een plekje in de kantoortuin, pakte je eerste (papieren) dossier en ging aan het werk. Lekker veel bellen met belangenbehartigers in het kader van ‘de beller is sneller’. In de loop van de jaren werden alle werkplekken trouwens flexibel zodat je overal kon gaan zitten. Maar als Annie jarig was, hingen de slingers toch boven háár bureau. Want daar stond namelijk ook – heel gedecideerd – de foto van háár hond. Dat mocht dan weer niet vanwege ‘clean desk’ want een opgeruimd bureau betekende een opgeruimd hoofd, maar daar had Annie niets mee.
De kantoortuin was druk, lawaaierig en gezellig. Collega’s belden, wisselden verhalen over het weekend uit, maakten grapjes, overlegden over een dossier, leerden al luisterend van elkaar, haalden koffie, voerden luidruchtige telefoongesprekken en wensten elkaar goedemorgen, een fijne lunch, goedemiddag en een prettige avond. En dat dus 30 keer op een dag. Iedereen die de afdeling op kwam lopen, leidde weer even af. Zat je nét lekker in je dossier… Je rolde met je bureaustoel op wieltjes met het dossier onder de arm naar je buurman om te overleggen of hij ook vond dat er sprake was van een percentage eigen schuld. Je teamleider schoof aan om een praatje te maken en je mentor besprak de met rood becommentarieerde brief die je had voorgelegd.
En taart… er was altijd taart want er was altijd wel iemand jarig, bevallen of met pensioen. En was er géén taart dan was er wel een broodje kroket voor de ‘shared lunch’ met praatje of als compensatie voor de opgeofferde pauze waarin het nieuwe beleid werd toegelicht. Er ontstonden creatieve ideeën, zoals een ‘visual’ van het jaarplan aan de muur, waar je dan met elkaar ideeën of protesten kon uitwisselen. Of de multiculturele gemeenschap nam ieder een lunchgerecht mee voor de multi culti lunch. Als kaaskop had ik geen flauw idee welk culinair hoogtepunt ik nou moest serveren.
Maar het mooiste vond ik de grappen die werden bekokstoofd en zorgvuldig uitgedokterd op de werkvloer. Ik had destijds een leidinggevende die altijd in pak met niet al te modieuze stropdas verscheen. Toen hij een andere baan aanvaardde, versierden we zijn hele kamer met hele lelijke stropdassen van de Kringloopwinkel. Hij heeft ze nog jaren gedragen. Maar het hoogtepunt voor mij was de collega die altijd schunnige grappen en plaatjes per interne mail stuurde en die wij op de dag dat we het zat waren een formele waarschuwing stuurden vanuit de afdeling ‘interne veiligheid’. In werkelijkheid was dat een vriendin op investment management. Toen hij lijkbleek liet weten dat ‘ze hem op de korrel hadden’, adviseerden we hem empatisch zijn mailbox onmiddellijk te legen. Hij rende naar zijn werkplek om dat advies op te volgen. Exact op dat moment volgde een mail van dezelfde afdeling interne veiligheid om te zeggen dat het legen van een inbox niets afdeed aan de overtreding van de regels en dat de gewiste geschiedenis bovendien was veiliggesteld. En toen lieten we hem een paar dagen bungelen…
Dát was kantoorgeluk! Geen mens die thuis een multi culti lunch krijgt, slingers aantreft boven zijn bureau, even doorschuift naar een collega voor kort overleg of lekker even roddelt over de leidinggevende die de ‘workload’ wéér wil verhogen. Dus hop: op kamelenjacht en lekker weer een eigen plek zoeken in de kantoortuin. En haal die grappen uit mensen, je hebt over 25 jaar nog steeds napret!
Lees ook deze column van Barbara Stam: De mensen die indruk maakten
Zoekt u hulp bij letselschade?
Vind een gespecialiseerde belangenbehartiger of advocaat in uw regio via onze onafhankelijke zoekhulp.
Open de zoekhulp →