Ik weet niet waar ik sta
Post van het dossier · brief 3 van 5
| Van | Mark, 47, de fietser |
| Aan | De verzekeraar |
| Betreft | Ik weet niet waar ik sta |
| Datum | woensdag 23 september 2026 |
Beste verzekeraar,
Ik ben Mark, 47. De fietser. De pols en de hersenschudding. Dossier 2024-08871, zeggen jullie. Hij is vandaag 617 dagen oud, las ik. Ik wist niet eens dat iemand dat bijhield.
Ik ben niet jouw klant. Ik ben de klant van de man die me heeft aangereden. Toch schrijf ik jou, want jij betaalt, en jij bepaalt hoe lang het duurt.
Ik wil eerst iets rechtzetten. Ik ben niet uit op een hoger bedrag. Ik heb geen idee wat een normaal bedrag is. Ik wil weten wat er gebeurt.
Twintig maanden geleden lag ik op straat. Sindsdien heb ik een belangenbehartiger, een medisch adviseur die ik nooit heb gezien, een tweede medisch adviseur die van jou is, en een arbeidsdeskundige. Ze hebben allemaal een stukje van mij.
Ik heb een map met brieven. Sommige begrijp ik. Aansprakelijkheid, dat snap ik. Erkend, dat is goed. Buitengerechtelijke kosten, dat heb ik moeten opzoeken.
Wat ik niet begrijp, is de stilte. Er gebeurt een tijd niets, dan komt er een brief, dan weer niets. Ik weet nooit of niets goed is of slecht.
Dus ik bel. Mijn belangenbehartiger eerst. Die weet het vaak ook niet, want hij wacht op jou. Dan bel ik jou. Ik krijg iemand aan de lijn die het opzoekt. Vriendelijk, altijd. Maar ik hoor mezelf praten en ik klink als iemand die zeurt. En jij krijgt te horen dat ik niet mag bellen, alleen mijn belangenbehartiger.
Ik zeur niet. Ik heb een pols die niet meer goed buigt en een baan waar ik nog niet volledig terug ben. Ik wil weten waar ik aan toe ben.
Vorige maand belde ik over een voorschot. Het bleek al drie dagen op mijn rekening te staan. Ik had het niet gezien, want ik had het niet verwacht, want niemand had gezegd dat het kwam. Toen voelde ik me stom, en dat had niet gehoeven.
Op de dag van het ongeval had ik alles. De foto’s, het kenteken, de naam van de arts. Ik had het op mijn telefoon kunnen invoeren in de wachtkamer. In plaats daarvan heb ik het drie keer verteld: aan de politie, aan mijn belangenbehartiger en aan iemand van jou. Alle drie hebben ze het anders opgeschreven. Ik heb nooit gezien wat ze hebben opgeschreven.
Bij mijn zorgverzekeraar zie ik in een app wat er is gedeclareerd en wat er is betaald. Bij mijn pakketbezorger zie ik waar het busje rijdt. Bij het ergste dat me ooit is overkomen, krijg ik een mail via mijn belangenbehartiger, als ik geluk heb.
Mensen zeggen dat ik de verzekeraar moet vertrouwen. Ik weet niet goed wat dat betekent. Ik hoef geen gelijk te krijgen. Ik wil kunnen zien wat jij ziet. Dat is voor mij vertrouwen: dat er geen versie van mijn dossier is die ik niet ken.
Dit is wat ik wil. Eén plek waar ik kan zien wat er is erkend, wat er is betaald, wat er nog openstaat en wat de volgende stap is. Op mijn telefoon. En wie er aan zet is, jij of mijn belangenbehartiger. Dat is alles. Dan bel ik niet. Dan lig ik ’s nachts niet te rekenen.
Ik wens je een lange en gezonde loopbaan zonder ooit aan de andere kant van dit dossier te zitten. Maar als het toch gebeurt, hoop ik dat het dan anders is ingericht.
Morgen schrijft mijn belangenbehartiger. Hij noemt het informatieasymmetrie. Ik noem het dat ik het niet weet.
Met vriendelijke groet,
Mark
Over deze reeks
Post van het dossier is een promotionele campagne van DCSolutions (Digital Claim Solutions B.V.), partner van Letselschade.NU. Deze week verschijnt elke ochtend een fictieve brief over hetzelfde letseldossier, geschreven vanuit een ander perspectief.
