Advocaat acht weken geschorst na financiële misstappen in onder meer letselschadezaak
Een advocaat die een cliënte onder meer zou bijstaan bij een mogelijke letselschadeprocedure, is door de Raad van Discipline ‘s-Hertogenbosch voor acht weken geschorst, waarvan zes weken voorwaardelijk. Volgens de tuchtrechter heeft hij “fout op fout gestapeld waardoor het vertrouwen in de advocatuur op ernstige wijze is geschaad”. Vooral zijn financiële handelen weegt zwaar: met een factuur van ruim tienduizend euro heeft hij volgens de raad “kennelijk moedwillig” geprobeerd de rechtsbijstandsverzekeraar van zijn cliënte te misleiden. De beslissing is nog niet onherroepelijk.
De cliënte schakelde de advocaat begin 2024 in voor een reeks juridische kwesties. In de opdrachtbevestiging van 29 januari 2024 noemde hij het uitzoeken van een hypotheekkwestie, het adviseren en begeleiden van een schriftelijke klacht bij de orde, het bestuderen van de mogelijkheden van een letselschadeprocedure en het bekijken van mogelijke oplichtingspraktijken van een boekhouder.
Voor die werkzaamheden sprak hij een vast bedrag van 5.000 euro exclusief btw af, volgens de opdrachtbevestiging “gebaseerd op maximaal 28 uur werk voor 180 euro ex”. Daarbij gold de afspraak dat alle daadwerkelijk gemaakte uren achteraf tegen het niet-gereduceerde tarief van 350 euro exclusief btw zouden worden afgerekend als de zaak over letselschade of de hypotheekkwestie tot een financiële uitkomst zou leiden. De factuur voor het vaste bedrag ging al op 7 februari 2024 de deur uit.
Gaandeweg nam de advocaat steeds meer andere zaken voor de cliënte aan, zonder daarvoor nieuwe opdrachtbevestigingen te sturen of afzonderlijke financiële afspraken te maken.
Financiële afspraak tastte onafhankelijkheid aan
Volgens de Raad van Discipline was de gekozen constructie onder deze omstandigheden niet toelaatbaar. Een laag uurtarief bij het uitblijven van resultaat en een hoger tarief bij een positief resultaat kan op zichzelf zijn toegestaan, maar dan moet er wel een redelijke verhouding bestaan tussen de mogelijke onder- en bovengrens van het honorarium.
De advocaat gaf geen inschatting van de maximale kosten. Bovendien koppelde hij een groeiend aantal zaken, met een vooralsnog ongelimiteerd aantal uren, aan de positieve uitkomst van slechts een of twee dossiers. Daardoor kreeg hij volgens de raad “een significant belang” bij de wijze waarop die zaken zouden worden behandeld en kwam zijn onafhankelijkheid in het gedrang.
Onvoldoende gekeken naar gefinancierde rechtsbijstand
De advocaat schoot ook tekort bij de beoordeling of zijn cliënte in aanmerking kwam voor gefinancierde rechtsbijstand. Hij stelde haar daarover tijdens het eerste gesprek te hebben geïnformeerd, maar kon niet aantonen dat die informatie haar daadwerkelijk had bereikt.
Dat het uitsluitend om zakelijke kwesties ging, volgde de raad niet: een deel van de zaken had een privékarakter, waarvoor mogelijk wel een toevoeging kon worden verstrekt. Volgens de raad staat bovendien niet ter discussie dat de cliënte destijds voor gefinancierde rechtsbijstand in aanmerking kwam: in dezelfde periode werd zij voor haar familierechtelijke kwesties op basis van een toevoeging bijgestaan. De advocaat had de mogelijkheden dan ook zorgvuldiger moeten onderzoeken en bespreken.
Factuur van ruim 10.000 euro
Ook de declaraties leverden zware tuchtrechtelijke verwijten op. Hoewel het vaste bedrag van 5.000 euro exclusief btw al was gefactureerd, ontving de cliënte op 22 april 2024 een rekening van 10.408,42 euro inclusief btw, met een sommatie om die binnen veertien dagen te betalen. Op 21 mei 2024 volgde een betalingsherinnering waarin de advocaat bovendien dreigde een deurwaarder in te schakelen. Tegenover de rechtsbijstandsverzekeraar sprak hij overigens over een factuur van 17 april 2024 voor hetzelfde bedrag.
In de tuchtprocedure lichtte hij toe dat die factuur niet bedoeld was om bij de cliënte te innen. Hij had het bedrag berekend tegen een uurtarief van 340 euro exclusief btw om zijn gewoonlijke tarief te presenteren en zo met de verzekeraar een “reëel uurtarief” te kunnen afspreken. Dat tarief was voor hem van belang: de rechtsbijstandsverzekering kende per zaak een kostenmaximum van 8.000 euro, zoals de verzekeraar op 15 november 2024 liet weten.
De raad rekent hem dat zwaar aan. Tegenover de cliënte was niet duidelijk gemaakt dat zij de rekening niet hoefde te betalen — hij stuurde haar zelfs een aanmaning. “Kwalijker nog acht de raad dat verweerder met deze factuur kennelijk moedwillig de rechtsbijstandsverzekeraar heeft proberen te misleiden om een hoger uurtarief te krijgen. Dat raakt aan valsheid in geschrifte”, aldus de beslissing. De tuchtrechter stelt daarmee geen strafbaar feit vast; dat oordeel is voorbehouden aan de strafrechter.
Ook de einddeclaratie van 28 augustus 2025, van 12.479,94 euro, kon de toets niet doorstaan. De advocaat baseerde die rekening deels op geschatte uren, omdat hij op enig moment was gestopt met het registreren van zijn werkzaamheden. De declaratie was daardoor niet deugdelijk gespecificeerd.
Lees ook: Tuchtrechter: advocaat mocht letselschadezaak neerleggen na vertrouwensbreuk
Onduidelijk wat in de letselschadezaak is gedaan
De cliënte klaagde daarnaast dat de advocaat niets had gedaan met haar letselschadezaak en met de kwestie rond de mogelijke oplichtingspraktijken van haar boekhouder. De advocaat stelde dat hij in de letselschadezaak niet verder kon, omdat hij geen stukken had ontvangen waaruit aansprakelijkheid bleek.
Uit het dossier kon de raad echter niet opmaken welke werkzaamheden wél waren verricht. Omdat de advocaat deze zaken uitdrukkelijk had aangenomen, had hij moeten vastleggen wat hij ermee had gedaan en waarom bepaalde werkzaamheden eventueel achterwege waren gebleven. Beide klachtonderdelen zijn daarom gegrond verklaard.
Niet alle klachten slaagden
Niet alles wat de cliënte aanvoerde, hield stand. Een reeks klachtonderdelen verklaarde de raad niet-ontvankelijk, onder meer omdat zij het algemeen belang betroffen, over een derde gingen of de verhouding met de rechtsbijstandsverzekeraar raakten.
In een tweede, gelijktijdig behandelde zaak klaagde zij dat de advocaat niets had ondernomen om een door de politierechter in 2020 toegewezen vordering van 949,48 euro te incasseren. Die klacht is ongegrond verklaard: de advocaat had haar in de strafzaak niet bijgestaan en er was geen aanwijzing dat hij van de openstaande vordering op de hoogte was.
Lees ook: Opnieuw taakstraf geëist tegen letselschadejurist na twee vernietigingen door Hoge Raad
‘Fout op fout gestapeld’
De raad rekent het de advocaat zwaar aan dat hij de cliënte ongeveer anderhalf jaar bijstond en in die periode herhaaldelijk naliet belangrijke informatie schriftelijk vast te leggen, geen nieuwe opdrachtbevestigingen stuurde en onvoldoende inzicht gaf in de kosten. De verplichtingen rond financiële afspraken en schriftelijke vastlegging heeft hij “op grove wijze” niet nageleefd, en door zijn poging de rechtsbijstandsverzekeraar te misleiden is de kernwaarde financiële integriteit ernstig geschonden.
De opgelegde tuchtrechtelijke maatregel is een schorsing van acht weken, waarvan zes weken voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar. Dat voorwaardelijke deel is bedoeld als prikkel om de vereiste verbetering in de praktijkvoering ook daadwerkelijk te laten zien. Daarnaast moet de advocaat 50 euro griffierecht en 50 euro reiskosten aan de cliënte vergoeden en 1.250 euro aan proceskosten betalen: 750 euro aan de Nederlandse orde van advocaten en 500 euro aan de Staat.
De onvoorwaardelijke schorsing van twee weken gaat pas in vier weken nadat de beslissing onherroepelijk is geworden. Tegen de uitspraak staat hoger beroep open bij het Hof van Discipline.
Zoekt u hulp bij letselschade?
Vind een gespecialiseerde belangenbehartiger of advocaat in uw regio via onze onafhankelijke zoekhulp.
Open de zoekhulp →

